سكوت ،آرامش سرد

خلوت مي كنم

صدايشان كه بلند مي شود

برق چشمانم ترسم را پنهان نمي كند

قدم قدم به عقب در هراسم دستهايم مي لرزند

ديوار تكيه گاهم مي شود ! نه بن بست

تيغ تيزش تكه ام مي كند مي دانم

زخم تيغش صورتم را غرق خون كرد

بر زمين افتادم وقتي آسمانها مرا مي خواندند.

نفخ صورش هراسم را برد

صبح ، جنون ، مي دوم

ارتفاع

سقوط .

آزادي

باز سكوت

مس حيات خويش را به طلا بدل كنيم

فرياد ميزنند در من

مس حيات خويش را به طلا بدل كنيم

 مس حيات خويش را به طلا بدل كنيم

: وقتي نگاهش براي لاشه ات هم گران است.

: چشمهايت را شستي؟

: مثل او هم كه نگاه كني مي تواني .

: از سايه ات هم مي ترسم .

: تباه كه شدي عبرتت مي كنند!!!.

: اگر مفهومش گنگ شد

از من دلگير نشو من فقط راوي بودم.

ما آمده ايم  مس حيات خويش را به طلا بدل كنيم.

نامه ی سر گشاده ی یک هنرمند به رئیس جمهور احمدی نژاد

اگر قاب عكس هايمان را بي عكس بر تاقچه گذارده ايم

اگر عكس هايت را در هزاران اتاق تدفين مي كنم

اگر هنوز هم لبهايمان مي ترسند از باز شدن به آزادي

اگر زندگي هزاران دوست ما تباه شده

اگر من قلم بر مي دارم

اگر مي نويسم از هر سو

مي دانم. هنوزاين غروب ها طلوعي در پس دارند

آنها مي خواهند ثابت كنند

ما ابليسيم و آنان قديس

باشد اما شگفتي من از اين است

چرا وقتي ابليسان مي ميرند هزاران گل پرپر مي شود

اما قديسان قصد بازگشت به سوي خدايشان را ندارند؟؟؟؟!!!!

كودكم امشب يك نردبان قرض مي گيرد

يك قرص نان بر مي دارد

به سوي تو عاشقانه تك تك پله ها را بالا مي رود

او ديگر هراسي از هيچ ارتفاع و پستي ندارد

كودكم قرص نانش را با تو نيم مي كند

و خنده هايش را به تو مي بخشد

غصه هايت را هديه مي گيرد .

اين آخرين پله است

پس چرا در خانه ات را بسته اي او اين در را با جان مي كوبد

او آمده اميد هديه دهد او آمده لبخندش را نثارت كند

تنها كودكت  لبخندي بيش از تو نمي خواهد

نكند خانه نباشي نكند خواب باشي

بيدار شو بيدار شو يك نفر منتظر است

بيدار شو يك نفر گريه در راه دارد

خواب بودنت كودكم را مي سوزاند ..

بيدار شو